Bye Phil, Hi Rob

Published at 19/01/2018

Laten we de eerste column van het jaar beginnen met het afgelopen WK. Het was een kampioenschap met de beste kampioen die we konden verzinnen. Naast het feit dat het een mooie afsluiter was van het sprookjesjaar van Rob Cross, was het ook meteen het echte bewijs van de ‘nieuwe generatie’. Er is al veel gezegd over de wisseling van de wacht en dit WK bevestigde alleen maar dat we een nieuwe periode ingaan. De Klassieker gaat niet meer tussen Phil Taylor en Raymond van Barneveld maar tussen Michael van Gerwen en Rob Cross. De Premier League kent niet meer de namen Adrian Lewis of James Wade maar Daryl Gurney en Gerwyn Price. Engeland is niet meer het Engeland dat we gewend zijn en wereldwijd wordt de sport steeds groter. Het wordt een periode van zo’n tien tot twintig jaar waarin Lakeside gaat verdwijnen en de Challenge Tour de nieuwe kweekvijver wordt van talenten. Darts wordt minder geassocieerd als een kroegspelletje maar meer als topsport. Dit alles zat er langzaamaan aan te komen maar het lijkt erop dat de veranderingen nu in een snelvaart gaan uitkomen.

image-2018-05-16 (2)
image-2018-05-16
image-2018-05-16 (1)

Terwijl we alle veranderingen op ons af laten komen, kunnen we wel alvast de Premier League en de rest van het jaar voorspellen. Allereerst wil ik graag beginnen met mijn eerste klaagmomentje van het jaar. Waarom speelt Dave Chisnall geen Premier League? De beste man staat op plek 8 van de wereld (7 als Taylor uit de Order of Merit wordt gehaald), won een Players Championship dit jaar en eindigde als vijfde in de Premier League vorig jaar. Hij heeft een goed scorend vermogen en voor het eerst in de geschiedenis is zijn nationaliteit een voordeel voor hem. Chizzy is de nummer 2 van Engeland en toch heeft de PDC liever Gerwyn Price. Dat is op zich geen slechte keuze want de Welshman heeft ook genoeg argumenten om bij de elite te horen. Toch kwam het voor mij als een grote verrassing daar ik Chizzy als een zekerheidje had opgeschreven. Van Gerwen, Wright, Cross, Anderson, Gurney, Suljovic, Van Barneveld, Whitlock en dus Chisnall leken mij logisch. De tiende plaats zou voor gaan tussen Michael Smith, Gerwyn Price en James Wade (toch nummer 9 van de wereld). Als ik dan mocht kiezen, was ik voor Smith gegaan omdat vier debutanten wel erg veel is. Maar dan kom je toch terug op ‘de wisseling van de wacht’  en dan zijn vier debutanten weer niet zo gek. Maar om Chisnall eruit te laten blijft in mijn ogen heel vreemd.

Maar naast de elite spelers zijn er ook veel andere spelers die hun stempel gaan drukken en die zullen dat vooral doen op de vloertoernooien. De eerste speler die een topjaar tegemoet gaat is Christian Kist. Bij een blessurevrij jaar zal hij hard gaan stijgen op de ranglijsten en is een plek in de Top 32 op de Order of Merit vrijwel zeker. De man uit Vroomshoop speelt altijd zijn beste spel op tv en wanneer hij eens geen Gary Anderson of Michael van Gerwen in de eerste ronde loot, kan hij zomaar een paar keer diep gaan in toernooien. Kist heeft simpelweg de potentie om een vaste waarde te worden bij de beste twintig. Hij is een ongelooflijk goede speler en 2018 wordt het jaar dat iedereen dat mag zien. Ook Jelle Klaasen zal een goed jaar gaan draaien. Inmiddels is hij de Top 16 uitgevlogen maar zal het slechts een kwestie van tijd zijn dat hij hier weer in staat. Een Klaasen in vorm hoort misschien wel bij de beste tien spelers ter wereld. Hoe ver een Klaasen in topvorm kan komen, is afwachten. Dat is iets wat hij ons allen zou moeten laten zien.

De laatste Nederlander waar ik heel veel van verwacht dit jaar is Ron Meulenkamp. Vorig jaar heeft hij al veel van zijn kunsten laten zien op de vloer. Hij kan het iedere topspeler moeilijk maken en van iedere speler winnen. 2018 zou het jaar worden van de ‘nieuwe’  Ron the Bomb en daar geloof ik heilig in. Ik denk dat hij zich regelmatig gaat plaatsen voor de Euro Tour en een aantal kwartfinales op de Players Championships gaat halen. Natuurlijk volgt daarna plaatsing voor tv-toernooien en dan mag hij laten zien uit welk hout hij is gesneden. Hij versloeg al eens Gary Anderson op tv, wie kan hij nog meer verslaan?

Na Lakeside begint de PDC met de Q-School. Een reeks toernooien met tourkaarten als inzet. Voor het eerst is er een UK Qualifer en een European Qualifier en ziet de deelnemerslijst er heerlijk uit. Zoals iedereen verwacht ook ik veel Krzysztof Ratajski en hopelijk gaat BDO-speler Darius Labanauskus ook een succesvolle poging wagen. Maar het meest hoop ik dat Vincent Kamphuis en Dirk van Duijvenbode hun tourkaarten kunnen behouden. De Pro Tour ziet er toch wat gezelliger uit met die twee namen op de sheets. Bij de UK Qualifier zien we namen als Colin Lloyd en Tony O’shea. Ook Martin Atkins gaat proberen een kaart te bemachtigen. Namen uit de oude doos. Het zou toch prachtig zijn als zij mogen schitteren op de tour. Is er dan nog steeds sprake van de wisseling van de wacht of zullen zij dan figueren als vulling van het toernooi? Het is nu in ieder geval niet voor te stellen dat mijn column van januari 2019 ‘Bye Rob, Hi Colin’  heet.